Çocukluğuma dair en çok özlediğim yiyecekleri sorsanız, ilk sırada cizleme gelir. O ne ki derseniz, bizim oralarda (Lüleburgaz) mayalı akıtmaya cizleme denir. Babaannem kocaman bir tencerede hazırlar üstünü kapatırdı, biz kuzenler sabırsızlıkla beklerdik mayalanmasını. Sonrası tam bir şenlik. Kimisi üstüne şeker serpip yer, kimisi benim gibi domates peyniri karıştırıp sarar. Her şekilde çok lezzetlidir.
İstanbul'a taşındıktan sonra, Lüleburgaz'a gidişlerimizde halamlara yaptırırdık, ama onlar göz kararı yaptığı için bende tarifi yoktu. Arada aklıma gelirdi ay bir yapsam diye de nedense kısmet olmadı hiç. Belki de o özlediğim lezzeti bulamamaktan korktum kimbilir :)
